Źródło napięcia emocjonalnego i poczucia żalu

Krzywa wolności jest jednowierzchołkowa. Początkowo wraz ze wzrostem zakresu wolności (a więc głównie liczby opcji) nasila się satysfakcja jednostki; większa dowolność wyboru daje jej przyjemność. W pewnym momencie krzywa osiąga punkt szczytowy. Punkt ten oznacza taki zakres wolności, który daje największe zadowolenie i który spełnia oczekiwanie człowieka. Dalsze zwiększanie poziomu wolności nie pomnaża satysfakcji; może ją nawet obniżać. Mówiąc plastycznie, gdy zbyt wiele drzwi jest otwartych, człowiek traci nad nimi kontrolę i zaczyna czuć się nieswojo. Uzasadnienie takiej jednowierzchołkowej krzywej wolności nie jest wprawdzie pełne, ale dostatecznie ważne, aby je przytoczyć. Gdy stopień swobody wzrasta znacząco, to człowiek — przy ograniczonych potencjach poznawczych i emocjonalnych – może mieć zasadniczą trudność z całościowym ujęciem sytuacji, z analizą wszystkich opcji, z uniknięciem chaosu. Wybór rodzi stres i dyskomfort. Przestaje być źródłem satysfakcji. Warto także pamiętać, że zbyt wielka swoboda w momencie decyzji, wywołuje znaczny dysonans poznawczy: w akcie wyboru z konieczności człowiek odrzuca wiele działań mających aspekty pozytywne. Staje się to źródłem napięcia emocjonalnego i poczucia żalu.


Posted in Los człowieka by with no comments yet.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *