W strukturze psychicznej człowieka

Poczucie godności jest sądem sformułowanym przez osobę na temat własnego postępowania. Samooceny: „zachowuję się godnie” lub „zawsze jestem wierny sobie” – często nie odpowiadają rzeczywistym czynom i stanowią rodzaj samooszustwa; mogą być również przykładem lip service. Chcąc utrzymać wysokie wyobrażenie o sobie i chcąc zdobyć szacunek otoczenia społecznego, ludzie przypisują sobie szlachetne cechy, których nie mają. Tworzą przyjemne mity i iluzje dotyczące własnej osoby. Poczucie godności – podobnie jak każda samoocena – odgrywa pewną rolę w życiu jednostki: wpływa na jej samopoczucie i jej struktury czynnościowe. Ale sprowadzanie całego problemu godności osobistej do subiektywnego sądu byłoby znacznym błędem, tak jak błędem byłoby utożsamienie zdrowia organizmu z dobrym samopoczuciem. Prawdziwa godność jest ważniejsza niż osobiste samooceny. Dlatego też stanowi ona główny przedmiot tych roztrząsań. Jakie jest miejsce godności osobistej, jako postawy, w strukturze psychicznej człowieka? Gdzie ją umieścić w systemie pojęć psychologicznych i antropologicznych? Odpowiedź na te pytania jest złożona. Pewne tezy wydają się jednak niewątpliwe. Godność osobista nie jest bezpośrednio związana z poznawczą stroną osobowości, a więc z inteligencją, ze zdolnościami specjalnymi, z wyobraźnią i pamięcią. Łączenie tej postawy z intelektem wprowadza jedynie zamęt pojęciowy.


Posted in Los człowieka by with no comments yet.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *