Nuta sceptyczna

Mity dotyczące własnego życia, a szczególnie mity o zachowaniach godziwych, nie zmieniają prawdziwych dokonań człowieka. Obnażają jedynie jego słabość i jego śmieszność. Godność występuje w podwójnej roli: jako godność ludzka i jako godność osobista. Przejawia się ona w prawach człowieka i w codziennym postępowaniu, zgodnym z własnymi przekonaniami. Godność osobista – przedmiot niniejszego eseju – jest podstawą zakorzenioną w charakterze. Chociaż była wielokrotnie przedmiotem sporów, chociaż uznano ją – nie bez pewnej racji – za anachronizm i przeszkodę w pragmatycznym myśleniu, ciągle reguluje ona zachowanie wielu ludzi. W wieku niepewności, w czasach cywilizacji przemysłowej jej rola wydaje się nawet wzrastać. Poręcza ona ludzką autonomię i niezawisłość. Jednocześnie w strukturze godności, rozumianej jako wierność sobie, jest coś nieoczywistego, coś tajemniczego, coś dziwacznego, co nie przystaje do kryteriów skutecznego działania. Trudno powiedzieć, czy badania empiryczne całkowicie usuną zagadkowość tej postawy czy też jeszcze bardziej skomplikują cała szaradę. Żadnej z tych opcji nie można wykluczyć. Żyjemy w czasach, w których losy człowieka w większym stopniu zależą od jego charakteru niż od jego intelektu.


Posted in Los człowieka by with no comments yet.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *