Godność jako postawa

Charakter — obok intelektu – jest zasadniczym członem osobowości jednostki. Składa się on z wielu systemów i elementów; do najważniejszych z nich należą postawy. Postawa jest względnie stałą skłonnością do zachowania się w określony sposób wobec przedmiotów, wobec innych ludzi i wobec samego siebie; ma ona również aspekty poznawczy i emocjonalny. Godność osobistą należy rozumieć jako postawę wbudowaną w charakter jednostki. Badając to, do czego człowiek dąży i czego unika w życiu społecznym, analizując jego stosunek do innych i do siebie, można stwierdzić, w jakim stopniu jego postawa jest godna. Najczęściej godność osobistą przypisujemy człowiekowi, którego zachowanie odznacza się jednocześnie następującymi cechami (ich lista zależy w pewnej mierze od układów społecznych i tradycji kulturowych):

  • Postępuje on zgodnie z własnym systemem wartości i przekonań; stara się być wierny sobie. Wyżej ceni prawdę niż doraźne korzyści. Życie traktuje jako akt samopotwierdzenia.
  • Umie bronić swojej tożsamości i indywidualności. W chwili zagrożenia przejawia opanowanie i olimpijski spokój („bronił się z godnością”). Kontroluje swoje emocje, szczególnie lęk i agresję. Jego konsekwentna obrona swoich wartości oparta jest na rozsądnych podstawach.
  • Jest mało podatny na manipulację i zabiegi socjotechniczne. Nie wymienia więc swojej indywidualności na korzyści materialne, na dostęp do władzy czy na sławę. Jest w dużym stopniu wewnątrzsterowny.
  • Wykazuje znaczną powściągliwość i rezerwę wobec świata. Z dużą ostrożnością akceptuje nowe idee i przekonania. Dopiero merytoryczne argumenty, które go przekonały, mogą zmienić dotychczasowy system wartości i dotychczasowe zasady postępowania.
  • Cechuje go pewna dostojność i wzniosłość; te ostatnie terminy- tak intuicyjne – opierają się analitycznym kryteriom zrozumiałości.

Posted in Los człowieka by with no comments yet.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *