Filozofia amae

Dla pełności obrazu chciałbym wspomnieć o filozofii i o duchu amaeb. Amae to potrzeba biernej miłości, czyli bycia kochanym przez matkę, rodzeństwo, członków własnej grupy (notabene w językach europejskich nie ma słowa oznaczającego bierną miłość). Jest to dążenie do zespolenia emocjonalnego i bliskości uczuciowej. Potrzeba ta kształtuje się w dzieciństwie. Matka nawiązuje głęboki i ścisły kontakt z dzieckiem. W czasie spaceru nie leży ono w wózku, ale znajduje się na plecach matki. Z reguły śpi razem z rodzicami. Tego rodzaju zwyczaje potęgują przywiązanie i miłość. Dziecko uzależnia się od starszych. Świadomość bycia kochanym staje się równie ważna jak elementarne potrzeby biologiczne. W wieku dojrzałym amae generalizuje się na innych ludzi. Jednostka dąży do tego, aby być kochaną przez sąsiadów, przyjaciół, przełożonych, należących do własnej grupy. W wypadku niezaspokojenia amae rodzi się głęboka frustracja, która może doprowadzić do choroby psychicznej, łącznie ze schizofrenią. W ramach japońskiej kultury, która wytworzyła filozofię amae, nie tylko zmniejsza się znaczenie indywidualnej wolności, ale zmienia się także jej rozumienie. Jej wskaźnikiem jest nie tyle swoboda wyboru, ile swoisty stosunek między jednostką a grupą. Wolność to dobrowolne pojednanie się z rodziną, szkołą, instytucją społeczną, to konsekwencja amae.


Posted in Los człowieka by with no comments yet.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *