Murzyni a odporność na choroby

Stwierdzono, że Murzyni mający tę anormalną, jakże niebezpieczną hemoglobinę, są bardziej oporni na malarię i związane z nią zagrożenia. Z badań nad Murzynami Kenii i Sudanu opublikowanych w 1954 r. w „British Medical Journal” wynika np., że wśród chorych na anemię sierpowatą malaria jest o 38,9% rzadsza niż u reszty ludności. Co więcej, u chorych na anemię ciężkie przypadki malarii (gdy pasożyty atakują liczne ciałka krwi) są znacznie rzadsze niż u osób o normalnych ciałkach czerwonych. Trzeba tu wspomnieć, że malaria jest chorobą, w której pasożyt spędza część swego życia właśnie w czerwonych ciałkach krwi. Widocznie trudniej jest mu przeniknąć i przebywać w anormalnych czerwonych ciałkach, choć nie jest zupełnie jasne, na czym dokładnie ta trudność polega. Być może inwazję pasożytów utrudnia nie sama anomalia hemoglobiny, lecz związana z nią anomalia błony zewnętrznej czerwonych ciałek. Mniejsza o to. Istotna jest równowaga zagrożeń: ryzyka śmierci na dziedziczną chorobę krwi oraz groźby śmierci na malarię.


Posted in Rozwój życia w przyrodzie by with no comments yet.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *